Betere tijden…

Sappelen

Afgelopen dinsdag moest ik met mijn gasten van die dag voortijdig terugkeren naar de helling wegens steeds dichter wordende mist. Gelukkig kunnen we rekenen op de geweldige Garmin G3 kaart met Navionics overlay en de AIS-app om te checken waar de vrachtvaart zich bevindt, en daardoor keerden we alsnog veilig terug aan de helling. Maar prettig is natuurlijk anders. Voor mijn gasten levert deze situatie extra reiskosten om op een andere dag (uiteraard gratis) terug te komen, en voor mij betekende het een verspilde dag.

Volgens de profeten bij het KNMI zou de mist in de loop van de ochtend wegtrekken, maar zoals zo vaak hadden ze het weer eens niet bij het rechte eind. En achteraf bezien was dat ook helemaal niet te verwachten. Het water was immers zo’n zes graden, en de luchttemperatuur lag net onder het vriespunt. Lijn vroor door de mist vast in de geleideogen, en reels blokkeerden zelfs door ijsvorming. Dus met zulke relatief hoge watertemperaturen is het geen wonder dat er een soort van stoombad ontstond met alle vervelende gevolgen van dien.

De kou was echter van korte duur, en op het moment van schrijven voelt het buiten zelfs alweer lenteachtig aan. Die watertemperaturen zullen dus nog wel even hoog blijven, en dit heeft grote gevolgen voor de visserij momenteel. Het is namelijk onvervalst sappelen op het ogenblik, en we hebben vooral geluk dat er elke afgelopen gidsdag wel een of meerdere echt grote vissen zijn gevangen. Voor de aantallen hoeven we het momenteel namelijk niet te doen. Daarnaast maakten we deze week ook nog eens een recordwaarde qua hoge luchtdruk mee van een bizarre 1046 hPa. Op deze blue monday waren maatje Joris en ik een dagje nieuwe stekken aan het uitproberen, en met een oogst van slechts twee snoekjes was ook deze dag weer teleurstellend.

 

Bittere kou of snel voorjaar: Allebei prima!

 

Vlees noch vis

Op zich is het ook helemaal niet zo gek dat het momenteel sappelen voor je visje is. Doordat de watertemperatuur maar niet verder wil zakken missen we momenteel de grote scholen geconcentreerde aasvis op de bekende winterstekken, waardoor ook de rovers verspreid blijven liggen. Daarnaast hebben deze roofvissen zich in het najaar al flink vol lopen vreten (dit najaar was juist uitzonderlijk goed qua vangsten, en dat duurde tot na de jaarwisseling), waardoor ook voor hen de noodzaak ontbreekt om actief te jagen. De vissen die we weten te vangen zijn stuk voor stuk kogelrond gevreten, maar liggen nog steeds verspreid in het gebied. Een slechte combinatie.

Eerlijk gezegd vraag ik me af of er überhaupt nog wel iets van winter gaat komen, hoewel we in februari (en zelfs maart, zoals twee jaar geleden) ook nog wel wat kou kunnen verwachten. En daarnaast vraag ik me af of ik daar nog wel zin in heb eerlijk gezegd. Elk jaar kijk ik weer uit naar de echte wintervisserij. Het ultralangzaam vissen tussen en rond de scholen aasvis, met moddervette snoekbaarzen en zo af en toe een dikke metersnoek tussendoor als vangsten. Maar waar in eerdere jaren de verwachtingen beslist werden overtroffen, is het nu dermate slecht dat de knop voor mij eerlijk gezegd alweer is omgegaan naar het voorjaar. De finale van weer een succesvol seizoen is immers altijd een feestje, waarop er weer actief vis op het ondiepe is te vangen. Het maakt je in die twee nutteloze maanden gesloten tijd altijd weer extreem hongerig naar de seizoensopening!

 

Structureel

Het doet je echter wél afvragen in hoeverre deze veranderingen structureel zijn, en wat hiervan de consequenties zijn voor de visserij zoals we die kennen. In beton gegoten wijsheden kunnen steeds vaker de kliko in, en gedragspatronen van zowel aasvis als roofvis worden steeds onvoorspelbaarder. Daarnaast leveren ook de tegenwoordig warmere zomers steeds meer uitdaging op, met name door overmatige plantengroei en natuurlijk het vraagstuk hoe om te gaan met de warmtegevoelige snoek. Het zijn veranderingen die weliswaar uitdagend zijn, maar die ook je strategie en tactiek gedwongen aan verandering onderhevig laten zijn.

 

Voorjaar: Dikke snoeken op het ondiepe. Ik kijk er alweer naar uit!

 

Maar is dit uiteindelijk niet wat het vissen zo aantrekkelijk maakt? Voor mij als gids is voorspelbaarheid natuurlijk aantrekkelijk, want makkelijker om de aanpak voor een gegeven dag te bepalen. Maar stiekem geniet ik toch van de enorme uitdaging die deze veranderende omstandigheden bieden! Als dingen te makkelijk gaan, ga je van jezelf al snel denken dat je het spelletje wel snapt. Maar gelukkig is Moeder Natuur altijd bereid je weer even flink met je voetjes op de grond te zetten. En daar worden we alleen maar beter van!

Heb jij ook zin om deze uitdaging met beide handen aan te pakken? Boek dan hier je visdag!

 

Goed weekend!

 

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.