Menu

Veel mooier wordt het niet in de Biesbosch..

 

Worstelen

 

Ondanks het nu snel kouder wordende weer mochten we ons toch weer verheugen op een volle agenda deze week, en daar zijn we uiteraard ontzettend blij mee! De geweldige vangsten van de afgelopen weken, met veel grote (en dikke!) snoeken zullen daar aan hebben bijgedragen. Wat is het een gekkenhuis geweest de afgelopen maand!

 

Helaas liet de snoek ons deze week opzichtig in de steek. Wanneer je op twee opeenvolgende dagen slechts drie vissen boven water krijgt op een hele visdag, kun je niet bepaald van een geslaagde missie spreken. En ondanks dat het decor, de Biesbosch zijn stinkende best deed zich op zijn allermooist te laten zien, met bevers, ijsvogels, zeearenden, herten en beverratten die de boot tot op meters naderden, blijft toch het chagrijn van de slechte vangsten hangen.

 

Verwachtingen

 

Na de eerste slechte dag ben ik zelf nog een dag in het gebied geweest om te zoeken naar oplossingen, maar al snel kwam ik er achter dat de snoek nog gewoon op de eerder beviste stekken aanwezig was. Op zich ook geen wonder: De plantenbedden zijn nu weliswaar snel aan het afsterven, maar er staat nog meer dan genoeg vegetatie om een mooie hinderlaag voor vriend Esox te bieden, en er vindt in de Biesbosch nog geen samenscholing van aasvis op de winterstekken plaats. De volgelopen schermen met scholen aasvis in de diepere putten laten nog op zich wachten, dus er is daar nog weinig te halen. De conclusie rest dus dat de vis weliswaar nog op de stekken aanwezig is, maar er gewoon geen zin in had. En dat kan natuurlijk gebeuren.

 

Soms denk ik dan ook dat we nog wel eens een niet realistisch verwachtingspatroon koesteren waar het het roofvissen betreft. Op social media worden we letterlijk doodgegooid met vangsten van metersnoeken, waardoor het lijkt alsof het de normaalste zaak van de wereld is om zo’n bijzonder dier aan de haak te slaan. Overigens werk ik hier zelf net zo hard aan mee, zeker nadat we de afgelopen maand zo vaak met onze neus in de boter zijn gevallen wat de vangst van grote vissen betreft. En dus neem ik mijn verlies als een vent.

 

We lijken alleen soms nog wel eens te vergeten dat we het vinden van de vis weliswaar helemaal zelf in de hand hebben, maar dat het fysiek pakken van het aas door diezelfde vis een proces is wat zich in een blackbox afspeelt, waar wij geen enkele invloed op hebben. Het zal een frustratie zijn die elke toernooivisser herkent.

 

Terug op aarde

 

De euforie over de goede vangsten van de laatste tijd heeft bij mij dus alweer plaatsgemaakt voor het besef dat we terug naar de tekentafel moeten om de komende periode betere resultaten te boeken met de gasten. En dus staat er voor volgende week weer een leer-dagje in de planning. Zo investeren we in een beter resultaat voor de toekomst, en sluiten we factoren uit waar we zelf wél invloed op hebben.

 

De gasten verdienen immers het beste.

 

Goed weekend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.