Menu

Een waarheid als een koe!

Overpeinzingen van een gelukkig man

Zoals vorige week al in mijn blog vermeld is het momenteel topdrukte bij mijn bedrijf. Al sinds de seizoensopening is elke beschikbare dag tot nu toe ingevuld, en de agenda puilt uit tot het najaar. De investering in de overname van Visgids Biesbosch is een juiste geweest, want de aanloop is veel groter dan ik van te voren had durven verwachten!

Het geeft me een gevoel van trots dat ik de stap heb kunnen maken van een fulltime dienstbetrekking naar een parttime betrekking bij de “bijbaan”, zodat ik nu ook in de gelegenheid ben mijn dienst op doordeweekse dagen aan te bieden. Het moet voor de forenzen in de ochtendspits niet aangenaam zijn om de file met leasebakken te delen met een vent in een terreinwagen met boot erachter en een grijns van oor tot oor op zijn zongebruinde gezicht..

Kortom; tot u spreekt een gelukkig man, want van je hobby je werk maken is mijns inziens het hoogste ideaal dat een mens kan najagen.

Valkuilen

Toch ben ik me bewust van de valkuilen die er op de loer liggen voor mij en ook mijn collega’s. Ondanks dat ik mijzelf als een redelijk rechtse kapitalist zie, ben ik geen fan van de huidige invulling van de economie waar flexibiliteit de norm lijkt te worden. Dienstverleners, zowel zelfstandig als in loondienst zijn steeds meer dagloners geworden, die afhankelijk zijn (gemaakt) van snelle en anonieme reviews op het internet en de waan van de dag.

In mijn huidige hoedanigheid van zelfstandig visgids is het realisme bij mij al lang ingedaald dat ik mijzelf echter ook aan deze flexgekte heb onderworpen.

Mijn dienst is een product van de gig-economie avant la lettre, waarbij je soms vandaag niet weet wat je morgen doet. Met mijn aansluiting bij een bekend boekingsplatform voor visgidsen heeft ook de platformeconomie zijn intrede gedaan in mijn leven, wat mij in principe gelijkstelt met de eerste de beste Uber-chauffeur of Deliveroo-bezorger. Een ontwikkeling waar ik eerlijk gezegd niet blij mee ben.

Dilemma

De gegeven situatie stelt me dus voor een enorm dilemma. Ik vind het gidsen het allermooiste wat er is! Zelfs bij een volle week gasten rondvaren geniet ik er letterlijk elke dag evenveel van, en door dat plezier in mijn werk meen ik dan ook een goede dienst neer te zetten.

Aan de andere kant realiseer ik me ook hoe volatiel dit bestaan is. Nu loopt het storm, maar wanneer het weer kouder wordt moet je weer sleuren en trekken om je boot vol te krijgen. Het is de enige reden dat ik mijn betrekking in loondienst nog niet aan de wilgen heb gehangen, want ondanks dat de werkgever me prima behandelt, en ik ook daar buiten mag werken, zie ik elke minuut daar helaas nog altijd als zonde van de tijd.

Verdienmodellen bedenken

Nu weet ik dat de meeste collega’s het op dezelfde manier aanpakken, en hier zeer tevreden mee zijn. Dat gun ik ze natuurlijk van harte, maar gaandeweg het proces van opbouwen van mijn dienst heb ik geleerd dat ik eigenlijk helemaal niet geschikt ben om voor anderen te werken. Juist in het ondernemen schuilt mijn drive om elke dag weer energiek en blij vroeg uit bed te flik-flakken, dus die levensles is de laatste tijd behoorlijk ingedaald!

Het wordt de komende periode dan ook hoog tijd om vanuit Visgids Biesbosch nieuwe verdienmodellen te gaan bedenken, die meer continuïteit en inkomstenstromen opleveren vanuit mijn passie voor het varen, vissen en ontmoeten van leuke mensen. En dat zonder in te moeten leveren op mijn huidige levensstandaard. Want je kunt niet “een beetje” ondernemen, blijkt in elk geval in mijn geval.

Hoe het ook zij; ik ben inmiddels vanuit eerste hand overtuigd van de spreuk van Confucius in de kopafbeelding!

Goed weekend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.