Menu

 

Amerikaanse toestanden

Afgelopen weekend werd de finale van de Amerikaanse Bassmaster Classic gevist, en dit evenement werd op magistrale wijze live uitgezonden via het internet. Veel sportvissers hier in Nederland hebben dit toernooi gevolgd, ook mede door het gure weer van die dagen, dat de meeste boten op de kant hield. Ook zelf heb ik de finale van dit evenement met grote belangstelling zitten kijken na een koude en derhalve vergeefse ochtend vissen vanaf de kant.

Al een behoorlijke tijd volg ik dit soort toernooien aan de andere kant van de grote plas, en ook volg ik veel professionele vissers daar via social media. Naar mijn mening loopt men daar lichtjaren op ons voor, dus ik zie het als een mogelijkheid om te leren van deze profs. Ook deze editie was weer geweldig om te kijken, met een livecam vanaf de boten die op dat moment aan de leiding gingen en verslag door maar liefst drie verslaggevers in een bomvol stadion mét daarin nog een hele beurs met stands van diverse merken! Ik vond het werkelijk prachtig om te zien, en velen met mij.

Aan de andere kant waren er hier ook veel kritische geluiden te horen. Vis werd knalhard gedrild, de boot in geslingerd en in een livewell gestopt voor de rest van de dag tot aan de weging. En inderdaad valt niet te ontkennen dat de pro’s op zijn vriendelijkst gezegd niet altijd even subtiel met de vangsten omgaan.
De cultuur van het meten in gewicht in plaats van lengte die in die sport gebruikelijk is is hier natuurlijk debet aan. Net zoals bij onze wedstrijdvisserij op witvis worden wedstrijden gewonnen op een verschil van grammen, en met een hoofdprijs van 230000 dollar zijn de belangen natuurlijk enorm! Het is in deze context dan ook logisch dat de vis aan het eind van de dag ter weging moet worden aangeboden, want bij wegingen aan boord zal er altijd sprake van discussie zijn.

Commercie

Daarnaast zag ik ook veel weerstand tegen het hypercommerciële karakter van dit soort toernooien. Wanneer je dit niet eerder hebt gezien, sta je verbaasd over hoe intensief de Yanks deze sport beleven. Bizarre visboten met honderden pk’s erachter, shirts vol met sponsors en schermen aan boord die in de gemiddelde thuisbioscoop niet zouden misstaan. Dit alles gelardeerd met camerabeelden vanuit alle hoeken en standen, commercials van de sponsoren tussendoor en een vol stadion dat compleet uit zijn dak gaat. Da’s nog eens wat anders dan de koppelwedstrijd van HSV het vrolijke dobbertje..

Zelf denk ik dat het een kwestie is van hoe je zelf tegenover het sportvissen staat hoe je dit bekijkt: Is het voor jou écht een hobby, die je rust, afleiding en iets om naar uit te kijken geeft na een drukke werkweek? Dan heb ik alle begrip voor de weerstand die men voelt tegen een vercommercialisering van het geliefde tijdverdrijf. En laten we wel wezen; voor veruit de meeste hengelsporters is dit ook de normale situatie. Niks mis mee!

Aan de andere kant zijn er ook de mensen voor wie sportvissen meer is dan alleen een hobby. De fanatiekelingen die hard sparen voor hun eigen visboot, die elk weekend het water op gaan om hun PR te vermorzelen en van wie een groot deel van het inkomen aan deze “way of life” opgaat. De mensen die zich abonneren op magazines, die beurzen afstruinen op zoek naar noviteiten en die het leuk vinden zich op een sportieve manier te meten met anderen in wedstrijden.

Daarnaast is er ook nog de (kleine) groep die dermate verslingerd is aan het vissen dat die probeert een inkomen hieruit te halen. Zelf behoor ik tot die laatste groep, en de afgelopen drie jaar ben ik bijna maniakaal bezig hier vorm aan te geven. En met elk succes(je) laait het vuur in me harder op!

Voor die groep is een verdere commercialisering een zegen! Meer marktwaarde betekent betere verdienmodellen, meer exposure en betere sponsoring. Dit geldt voor winkeliers, die steeds meer schaalvergroting durven toe te passen, maar ook voor de gidsen die bijna allemaal echt bezig zijn een professionaliseringsslag te maken. Daarnaast is het goed voor de magazines, de organisatoren van beurzen en ook de gespecialiseerde reisbureaus die hengelsportreizen aanbieden. En wat te denken van al die fabrikanten en groothandels die meer budget krijgen om mooie producten te ontwikkelen? Zonder hen visten we nog met bamboehengels! Een blik op de ontwikkelingen van het afgelopen decennium alleen al leert hoe innovatief deze sector is!

De oprichting van een beroepsvereniging voor hengelsportondernemers die momenteel in gang is, is dan ook een welkome ontwikkeling!

Kortom, er is al een kleine maar enthousiaste commerciële schil rond de sportvisserij aanwezig, en de kans is groot dat die de komende jaren zal gaan groeien in omzet en relevantie.

Taboe

Toch lijkt er nog vaak een taboe te rusten op het verdienen van geld met deze “hobby”. De eerste visgidsen werden bijvoorbeeld vaak tegengewerkt in die tijd, en zelfs nu nog worden er soms vraagtekens gezet bij de integriteit van deze beroepsgroep. Water zou worden platgevist, en stekken zouden worden overlopen met gasten die na een gidsdag zelf die kant op zouden gaan. Een bedreigende activiteit dus voor de visser die in al zijn rust en eenvoud zijn hobby wil uitoefenen. Op zich ook geen onlogische gedachte wanneer je het vanuit dit perspectief beschouwt.

De wet- en regelgeving in dit land is ook eigenlijk geheel gericht op de “kleinschalige” hengelsport, die vroeger vooral diende om eten op tafel te krijgen, en die daarna evolueerde tot een belangrijk tijdverdrijf, waarbij de factor voedsel wegviel. De huidige gesloten tijd van twee maanden voor aassoorten is een voorbeeld van regelgeving in die richting.

De mogelijkheden om gevangen vissen respectvol te onthaken, behandelen en weer terug te zetten zijn enorm toegenomen door de inspanningen van productontwikkelaars bij de merken, en de vraag kan worden gesteld of de gesloten tijd voor aassoorten nog wel van deze tijd is. De Snoekstudiegroep Nederland-België heeft nu het initiatief durven nemen om deze regelgeving aan te kaarten, en ik ondersteun ze hierin van harte! Dit is goed voor elke ondernemer in de hengelsport!

Om de potentie van Nederland als de ultieme Europese hengelsportbestemming te begrijpen moeten we eens uitzoomen, en een blik werpen op het Europese continent als geheel. Opvallend is dan dat er qua vismogelijkheden maar een paar echte hotspots zijn: de Noorse Fjorden, de Zweedse meren, de Ebrodelta en wat rivieren her en der. Maar de meest opvallende hotspot is ons eigen kikkerlandje! Heel Nederland is één grote delta van Maas en Rijn, met vertakkingen van het zuidwesten tot aan het noorden. Er is in heel Europa geen land dat zoveel en zulk divers viswater biedt, in combinatie met de geweldige voorzieningen die wij de toerist bieden.

Naar mijn mening is ons benedenrivierengebied, met het groene labyrint van de Biesbosch en de machtige watermassa’s van het Hollands Diep, Haringvliet en Volkerak één van s’werelds mooiste venues om toernooien te vissen! Dit ook door het potentieel enorme bestand van grote roofvis, wanneer er wat zuiniger mee wordt omgesprongen.

Persoonlijk zie ik dit potentieel ook aan mijn clientèle: het leeuwendeel van mijn gasten komt uit het buitenland. België en Duitsland zijn hofleverancier, maar inmiddels hebben we ook al Australiërs, Amerikanen en Zuid-Afrikanen aan boord mogen verwelkomen. Deze mensen komen niet voor niets; watertandend zien ze de enorme mogelijkheden waar wij door gewenning al onverschillig over zijn geraakt.

Beroep

Het is dan ook onbegrijpelijk dat anno nu de beroepsvisserij op het binnenwater nog steeds wordt gefaciliteerd. Een economisch minuscule sector die zoveel onomkeerbare schade aanricht zou nergens überhaupt getolereerd, laat staan gefaciliteerd worden! Enfin, ik hoef u niets te vertellen over de schade en de roofbouw die deze sector dagelijks aanricht. Helaas weten mensen van buiten de hengelsport dit niet, en daarom laat ik geen gelegenheid onbenut om dit ook bij die groep onder de aandacht te brengen.

En hier komen we weer terug bij onze Amerikaanse collega’s van de Bassmaster Classic.
Ja, ze gaan ruw met de vis om. Ja, alles gaat de bun in. En ja, in die contreien vist men ook nog vaak “voor de pan”. Maar aan de andere kant is het juist ook door de bescherming van het bestand an sich dat de sector zich daar zo heeft weten te ontwikkelen. Met zulke commerciële belangen is het volledig uitgesloten dat er ooit een beroeps het visrecht op die wateren krijgt, en daarnaast wordt er ontzettend veel geïnvesteerd in een goede visstand door uitzettingen en beheer. De individuele gevangen vis is dus wellicht slechter af dan bij ons, het collectief van het totale bestand floreert echter.

Dit heeft een aantal neveneffecten, zoals een lucratieve (vis-) toeristische sector, een florerende detailhandel en een groot aantal mensen én bedrijven dat bij de hengelsport betrokken wil raken. Juist de enorme commerciële waarde beschermt dus de visstand!

Beter

Doen ze daar dan alles beter?

Met de Predatortour, de WPC en ook zeker de Luremasters hebben we inmiddels een paar prachtige en vooral mediagenieke evenementen op de kaart gezet, die naast een geweldige exposure voor Nederland als visland ook een flinke berg aandacht van media buiten ons kleine wereldje genereren.

In vergelijking met een Amerikaans toernooi is bij deze evenementen ook de handling van de gevangen vis tot aandachtspunt gemaakt, resulterende in een hoogontwikkeld systeem van ICT-toepassingen in combinatie met de mobiele telefoon, dat wereldwijd tot voorbeeld kan dienen!
Vis hoeft niet langer dan strikt noodzakelijk aan boord te blijven, en door te meten in centimeters in plaats van gewicht is een prachtig meetsysteem gevonden om mortaliteit onder gevangen vissen tot een absoluut minimum te beperken. Je kunt dus voorzichtig stellen dat wij het juist vanuit onze betrokkenheid bij onze vangsten zelfs beter doen!

Het is nu zaak om voor deze mooie evenementen meer leverage bij media, bedrijfsleven en overheid te creëren, en zo te zorgen voor media-aandacht, sponsoring en een krachtige lobby tegen de beroepsvisserij op het binnenwater. Juist door de goede elementen van toernooien als de Bassmaster Classic qua publiciteit en media coverage over te nemen, en die aan te vullen met “onze” maatregelen om de vangsten zoveel mogelijk te beschermen kunnen we een krachtige vuist maken tegen de plundering van onze visbestanden, zeker wanneer hierbij nog extra het non-destructieve karakter van onze sport onder de aandacht wordt gebracht..

Sponsors en geldprijzen

Om deze verdere groei mogelijk te maken is het zaak om ook sponsoring van bedrijven buiten de hengelsportsector aan te trekken. In de USA is Toyota bijvoorbeeld een enorme sponsor van individuele vissers en ook prijzengeld. Als we ons als sector positief en professioneel weten te profileren, moet het mogelijk zijn om ook hier een dergelijke constructie gestalte te geven; Professionele wedstrijden met flinke geldprijzen die het voor de cracks mogelijk maken hierin een bestaan op te bouwen, net zoals de Amerikaanse Pro anglers.

De recreatieve sector kan daarvan profiteren door meer draagvlak, een beter visbestand zonder ongelimiteerde onttrekking en soepelere regelgeving. Win-win!

Ondanks de tweedeling in onze sport tussen professioneel en recreatief zijn de synergievoordelen van een commercialiseringsslag niet meer te ontkennen. Hier profiteert de hele sport van!

Goed weekend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.